1904. godine usledilo je treće pripajanje prigradskih mesta Beču na istočnoj strani Dunava, do dalekih nenaseljenih područja (današnje 21. i 22. opština), sa nadom da će grad do 1950. godine imati četiri miliona stanovnika. Pripajanja iz „doba procvata“ imala su i teške posledice: rast cena zemljišta, veći broj građevinskih korekcija, a sa tim povezano i socijalna i ekonomska prostorna diferencijacija. Istovremeno je nastajalo nešto novo, ili, kako je to Karl Kraus formulisao: „Zahtevam od grada u kome treba da živim: asfalt, pranje ulica, ključeve od ulaza zgrade, grejanje, toplu vodu. Udoban sam i ja sam“.

Ali sve se drugačije razvijalo, Beč je živeo u poslednjim danima k. i k. monarhije i u to doba je cvetao. Pisac Hugo fon Hofmanstal (Hugo von Hofmannsthal) tražio je novi jezik, Artur Šnicler objavio je svoje „Kolo“ („Reigen“), Karl Kraus je izdavao časopis „Die Fackel“ ("Baklja"), a bečki pokret „secesionizma“, kasnije nazivan i „jugendstil“ po nemačkom uzoru, svečano je ušao u bečki umetnički život sa Jozefom Marijom Olbrihom (Joseph Maria Olbrich), Otom Vagnerom (Otto Wagner) i Gustavom Klimtom. Iz ovog pokreta je univerzalni umetnik Koloman Mozer (Moser) osnovao „bečke radionice“ (Wiener Werkstätte, razglednica desno). Umetnost jača. Krajem novembra 1905. godine u Beču su se održale najveće dotadašnje demonstracije. Na inicijativu socijaldemokrata, 200.000 ljudi zahtevalo je uvođenje opšteg i jednakog glasačkog prava.

Bečka secesija. Istovremeno arhitektonski izraz i rezultat bečkog jugendstila. U nastajanju zgrade posredno su učestvovali umetnici kao Gustav Klimt, Koloman Mozer i Jozef Hofman. Odvajanje (Secesija) od bečke Umetničke kuće koju su umetnici smatrali suviše konzervativnom

Beč doživljava poslednje dane k i k monarhije

Na dvoru su popustili pred zahtevima koji su, u principu isti, zahtevani još od 1848. godine; od opštih izbora očekivalo se i slabljenje nacionalističkih snaga. Konačno je 26. januara 1907. godine car proglasio zakon o uvođenju opšteg, jednakog, tajnog i direktnog glasačkog prava – no samo za muškarce. Zahtev da i žene dobiju pravo glasa je do 1918. godine ostao neuslišen.

Habsburško carstvo je odslužilo svoje, na njegovom kraju stajao je Prvi svetski rat, izazvan ubistvom prestolonaslednika Franca Ferdinanda u Sarajevu. Neposredno nakon što je Austrougarska objavila rat Srbiji 28. jula 1914. godine, preduzete su mere cenzure protiv medija: sve češće su izlazile novine sa delimično belim stranama. Car Franjo Josif je doduše u svome manifestu „Mojim narodima“ („An meine Völker“, fotografija desno) razglasio da je „u ovom ozbiljnom času“ potpuno svestan posledica njegove odluke, ne sluteći da će rat trajati preko četiri godine, da će odneti 10 miliona žrtava i da će zapečatiti propast Dunavske monarhije.

21. novembra 1916. godine car Franjo Josif umire nakon 68-godišnje vladavine, a sa njim odlazi i „svet od juče“ i tu njegov naslednik car Karl I više ništa nije mogao da promeni. Kraj monarhije i proglašenje republike obeleženo je 12. novembra 1918. godine. 

Levo: Car Franjo Josif iz 1910. godine - nakon 62 godine na vlasti! Desno: proglašenje Nemačko-austrijske Republike na Francensringu 1918. godine