Raspadom monarhije promenio se i položaj Beča. Prestao je da bude rezidencijalni grad carstva sastavljenog od 12 nacionalnosti sa 50 miliona stanovnika i postao je glavni grad malene Republike Austrije. Ustavni zakon od 29. decembra 1921. godine je Beč proglasio pokrajinom. U gradskoj vladi je Socijaldemokratska partija imala apsolutnu većinu i postavila je svog gradonačelnika, najpre Jakoba Rojmana (Jakob Reumann), potom Karla Zajca (Karl Seitz).

„Bečka škola komunalne politike"

Težište svetski poznate „bečke škole komunalne politike“ bili su socijalni, obrazovni i zdravstveni sistem, kao i stambena politika. Izgradnja modernih socijalnih stanova dala je nove boje slici grada. Podizana su kupališta, ambulante, stadion, krematorijum i nove zelene površine. U socijalnoj politici stavljan je akcenat na staranje o deci i omladini, što je podrazumevalo izgradnju novih obdaništa, jaslica, domova za decu i savetovališta za majke, kao i nastanak dečijih igrališta, dečijih bolnica, i jednog prihvatilišta za decu.

U školama je uvedena i lekarska služba i ishrana za đake, pritom je mleko besplatno deljeno. Glavni odgovorni za ove mere socijalne i zdravstvene politike bio je član gradske vlade zadužen za socijalna pitanja, Julius Tandler. U bečkom sistemu školstva su, dok je Oto Glekel (Otto Glöckel) bio odgovoran za to, sprovođene pedagoške mere, a pored besplatnih nastavnih sredstava i besplatne škole, on je uveo i aktivnu „radnu školu“ umesto stare pasivne „škole učenja i vežbanja“.

Levo: školski reformator Oto Glekel; u sredini i desno: bečki razred i škola oko 1935.

Napetosti između „Crvenog Beča“ i „Crne provincije“ dostigle su vrhunac požarom u Palati pravde 15. jula 1927. godine koji je podmetnut nakon jedne pogrešne sudske presude. Posle ovog događaja razlike između Saveza odbrane (Schutzbund) Socijaldemokratske partije i Narodne odbrane (Heimwehr) Hrišćansko-socijalne partije više nisu mogle da se prevaziđu. Kriza se sve više zaoštravala sve do raspuštanja parlamenta 1933. godine i građanskog rata u Beču u februaru 1934. godine. Tome je prethodio stalno ponavljani zahtev Benita Musolinija upućen saveznom kancelaru Dolfusu (Dollfuß), da uguši marksizam i da smeni rukovodstvo Radničke komore, kao i da uhapsi poznate pripadnike Saveza odbrane.

Staleška država

Raspad Socijaldemokratske partije i proglašenje staleške države („Ständestaat“) označili su kraj demokratskog ustava. Beč je izgubio status pokrajine i postao „neposredni glavni grad saveza“. Mogućnosti stvaranja radnih mesta su u eri „staleške države" videli u realizaciji velikih projekata, pre svega u oblasti izgradnje puteva, kao na primer „Visinske ulice" (Höhenstrasse).

Međutim politički su se stvari odvijale manje konstruktivno. Prilikom prvog pokušaja puča od strane nacista koji se desio 25. jula 1934., ubijen je savezni kancelar Dolfus (Dollfuß), a 12. marta 1938. godine nemačke trupe su umarširale i time dovršile pripajanje („Anschluss"), koje su nacisti 10. aprila potvrdili narodnim referendumom (99,5% glasača je u Beču glasalo „za"). Već 1. aprila su viši činovnici, ministri, gradonačelnik, članovi Domovinske službe („Heimatdienst") i Otadžbinskog fronta, jevrejski trgovci i intelektualci sprovedeni u koncentracioni logor Dahau.