Raspadom monarhije se promijenila i situacija u Beču: Beč prestaje biti rezidencija velikog carstva u kojem je živjelo 50 miliona stanovnika 12 različitih nacionalnosti i postaje glavni grad male Republike Austrije. Ustavnim zakonom od 29. decembra 1921. godine Beč je proglašen pokrajinom. Socijaldemokratska partija je imala apsolutnu većinu u gradskom vijeću pa je postavljala gradonačelnike, prvo Jakoba Reumanna, a kasnije Karla Seitza.

"Bečka škola komunalne politike"

Težišta širom svijeta poznate „Bečke škole lokalne politike“ su bila obrazovanje, zdravstvo kao i socijalna i stambena pitanja. Moderne opštinske zgrade su gradu dale novu sliku. Napravljena su kupališta, ambulante, stadion, krematorij i zelene površine. U oblasti socijalnoe politike su glavna pitanja bila briga o djeci i omladini, izgradnja obdaništa, osnivanje produženih boravaka, domova za brigu i zaštitu, savjetovališta za majke, igrališta za djecu, dječije bolnice i prihvatilišta.

U školama su uvedene medicinska služba i menze, a mlijeko se učenicima dijelilo besplatno. Najzaslužniji za ove socijalne, zdravstvene i političke mjere bio je gradski vijećnik za socijalna pitanja, Julius Tandler. Otto Göckel je sproveo pedagoške reforme u školstvu i tako obezbijedio besplatne udžbenike, pribor i školovanje i pokrenuo razvoj „škole rada“ umjesto dotadašnje „škole drila“.

Lijevo: reformator školstva Ottoi Glöckel; sredina i desno: razred u Beču i škola oko 1935. godine

Paljenje palate pravde

Napetosti između „Crvenog Beča“ i „Crne provincije“ dosegle su prvi vrhunac požarom Palate pravde 15. jula 1927. godine koji je uslijedio nakon pogrešne sudske presude. Neslaganja između Odbrambenog saveza socijaldemokrata i Domovinske odbrane kršćanskih socijalista nisu više mogla biti prevaziđena. Kriza je postajala sve izražajnija, katastrofalna posljedica je bilo raspuštanje parlamenta 1933. godine i građanski rat u Beču februara 1934. godine. Prije ovih dešavanja je Benito Mussolinni poslao zahtjev državnom kancelaru Dollfußu da se bori protiv pristalica marksizma, smijeni rukovodstvo radničke komore i uhapsi poznate članove Odbrambenog saveza.

Staleška država

Raspuštanjem Socijaldemokratske partije i proglašenjem klasne države je ukinut i demokratski ustav. Beč više nije bio pokrajina, već „neposredni glavni grad“. Mogućnost zaposlenja je za vrijeme „klasne države“ bila najbolja u realizaciji velikih projekata, posebno u izgradnji ulica, npr. ulice Höhenstraße.

Na političkom planu su se stvari razvijale manje konstruktivno. Prilikom prvog nacionalsocijalistickog državnog udara 25. jula 1934. godine pri kojem je ubijen kancelar Dollfuß, 12. marta 1938. godine je njemačka vojska umarširala u Beč, a aneksija Austrije biva potrvrđena referendumom 10. aprila na kojem se čak 99,5% Bečlija izjasnilo za aneksiju. Već 1. aprila su uglavnom viši činovnici, ministri, gradonačelnici, članovi Domovinske službe i Otadžbinskog fronta, jevrejski trgovci i intelektualci odvedeni u koncentracioni logor Dachau.