W następnych 250 latach Venia rozwijała się powoli i pomimo węgierskiego zagrożenia, jako ważny punkt handlowy Viennis względnie Wienne. Rozwój ten jest rozpoznawalny w rozbudowie obszaru między Bäckerstraße i Sonnenfelsgasse. Choć rozwój osadnictwa jest   bezsprzecznie potwierdzony, przyszłość osady wydawała się około 1000 roku niepewna. Zmieniło się to dopiero, gdy panujący w Austrii od 976 roku Babenbergowie, pod rządami Margrafa Leopolda III w 1135 roku podbili miasto określone dwa lata później po raz pierwszy jako „civitas“.

Wiedeń ostatecznie zdobył rangę miasta

Od tego czasu stopniowo wzrostało znacznie Wiednia, także dlatego, że Henryk II, zwany  "Jasomirgott" (podobno dlatego, że miał zwyczaj bardzo często mawiać "Ja so mir Gott helfe" (Tak mi dopomórz Bóg)) przeniósł tu swoją rezydencję około roku 1150, założył klasztor mnichów szkockich. Wiedeń pozyskał  ostatecznie rangę miasta. Od końca XII w. nastąpiła pierwsza wielka rozbudowa miasta, aż do dzisiejszej Ringstraße łącznie z murami miejskimi. Ze względu na zakładanie licznych klasztorów pod panowaniem księcia Leopolda VI Pysznego, uważa się okres 1198-1230 za okres złotego wieku.

Leopold VI, noszący piękny przydomek "Wspaniały", nadał Wiedniowi w 1221 roku prawa miejskie. Leopold pochodził z dynastii Babenbergów i był Księciem Austrii i Styrii

Wiedeń otrzymał obok praw miejskich także prawo składu. Mówi ono, że kupcy podczas tranzytu zobowiązani są do składowania = oferowania swoich towarów przez jakiś określony czas. Dzięki temu nastąpił gwałtowny rozwój handlu. Rozkwit wiedeńskiego handlu był także skutkiem utrzymywania kontaktów z Wenecją. Do niewielu dóbr eksportowych miasta należało przez całe średniowiecze wino, które było wytwarzane przez „towarzyszy z gór” „Berggenossen“   (właścicieli winnic z rycerskimi dobrami). Na uwagę zasługuje też decyzja, powołania władz miejskich składających się z „24 mędrców“. W ten sposób powstała Rada Miasta, a stu mądrych i wiernych mieszczan nazywanych „wybrańcami” zostało powołanych dodatkowo na urzędowych świadków. Burmistrz miasta, pierwotnie jedynie zarządca finansowy, stał się z czasem najwyższym urzędnikiem. Pierwszym wymienionym z nazwiska burmistrzem Wiednia był Konrad Poll w roku 1282.